Ανέκαθεν, όταν ο ελληνικός λαός ήθελε να περιγράψει μία ενέργεια ή μία κατάσταση αναφερόταν σε αυτή με ρητά. Έτσι εμπεδώθηκε η θυμοσοφία του και η προσεκτική του προσέγγιση σε κάθε ζήτημα. Ένα από τα πολύ σοφά ρητά είναι και το περιβόητο που λέει "όποιος κατουράει στη θάλασσα θα το βρει στο αλάτι". Ειδικότερα δε σε ότι αφορά την πολιτική το ρητό αυτό είναι τόσο επίκαιρο όσο κανένα άλλο.

Ο Αλέξης Τσίπρας και γενικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει "κατουρήσει" πάρα πολλές φορές τα τελευταία τρία χρόνια στη "λαοθάλασσα" των αγανακτισμένων. Τι να πρωτοθυμηθούμε. Την ανυπακοή, τα δεν πληρώνω-δεν πληρώνω, τους προπηλακισμούς των αντιπάλων, τις κουκούλες και τη βία στα Εξάρχεια, τους ξυλοδαρμούς των βουλευτών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, το συνεχές όχι σε όλα και την υποδαύλιση επεισοδίων και διαδηλώσεων;

Ο Τσίπρας όλα αυτά τα ανεχόταν αλλά και τα υιοθετούσε έως σημείο ως πολιτική πίεση μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα που άλλαζε ραγδαία λόγω του Μνημονίου! Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που ο Κουβέλης με την Δημοκρατική Αριστερά αντιμετωπίζει τόσο επιφυλακτικά τον ΣΥΡΙΖΑ και τις συνιστώσες, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις είναι ακραίες ενώ πολλές από αυτές δεν πιστεύουν καν και δεν στηρίζουν καν το δημοκρατικό πολίτευμα στην πατρίδα μας. Απλά ο κόσμος δεν γνωρίζει και ψηφίζει!

Ένα άλλο που παραβλέπει ο "μικρός Αλέξης" είναι ότι τα "Ωσαννά" του λαού απέχουν πολύ λίγο από την "σταύρωση". Αυτό λοιπόν που δεν καταλαβαίνει ο νεόκοπος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, που τόσο αλαζονικά συμπεριφέρεται τις τελευταίες ημέρες είναι ότι οι "αγανακτισμένοι" που σήμερα τον "υμνούν" και που στην μεγάλη πλειοψηφία τους είναι δημόσιοι υπάλληλοι, όσοι από αυτούς εργάζονται, αύριο θα ζητάνε να τον κρεμάσουν στο Σύνταγμα!

Ο "μικρός Αλέξης" είναι παγιδευμένος στα όσα είπε και στα όσα έπραξε το προηγούμενο διάστημα. Ειδικότερα δε εάν ο ΣΥΡΙΖΑ έλθει πρώτο κόμμα και πάρει εντολή διακυβέρνησης, θα πρέπει να κυβερνήσει. Αν θέλει να μείνει στην Ευρώπη και στο ευρώ, όπως τελευταία δηλώνει, θα πρέπει να πάρει μέτρα, να προχωρήσει στην αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα και να διαπραγματευτεί εντός του Μνημονίου, το ότι πρέπει να διαπραγματευτεί.

Αν αποφασίσει να συνεχίσει το ρόλο του του κήνσορα, του διώκτη της Τρόικας και όλα αυτά τα οποία δηλώνει περί μεγαλύτερης κρατικοποίησης και προσλήψεων στο δημόσιο τομέα, τότε θα αναγκαστεί να βρει και τα χρήματα από ιδίους πόρους προκειμένου να τα πράξει. Γεγονός το οποίο δεν μπορεί να συμβεί.

Ήδη οι δηλώσεις των στελεχών του Γλέζου και Στρατούλη, στρέφουν μεγάλη μερίδα των Ελλήνων αποταμιευτών να παίρνουν τα χρήματά τους από τις τράπεζες. Ενώ δεν υπάρχει καμία περίπτωση κανένας Έλληνας φορολογούμενος, ο οποίος βγάζει 20.000 ευρώ και πάνω, να δεχθεί πέρα από τη φορολόγησή του να του επιβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκαστικό δάνειο, προκειμένου να συντηρείται ένα κρατικοδίαιτο σύστημα, που ακούει στο όνομα δημόσιος τομέας.

Είτε στην μία περίπτωση λοιπόν είτε στην άλλη, ο Τσίπρας αν κυβερνήσει, θα έλθει αντιμέτωπος με τα ίδια του τα λεγόμενα. Το μένος του κόσμου είτε ονομάζονται "αγανακτισμένοι" είτε ονομάζονται "ορθολογιστές πολίτες", οι οποίοι ψηφίζουν τα άλλα κόμματα, θα τον "κατασπαράξει". Και ειδικότερα αν τολμήσει να οδηγήσει την χώρα στη δραχμή και την χρεοκοπία. Τότε το ελικόπτερο, το οποίο οι "οπαδοί του" φώναζαν ότι θα πάρει τον Παπανδρέου, θα πάρει τον αρχηγό τους. Αυτό που δεν γνωρίζω είναι, αν θα προλάβει να απογειωθεί.

Πέρα από αυτό όμως αν τολμήσει να χρεοκοπήσει τη χώρα, αυτός ο οποίος θα πληρώσει το "μάρμαρο" αυτής της χρεοκοπίας θα είναι η ίδια η Αριστερά, της οποίας και μόνο το άκουσμα του ονόματός της θα αποτελεί απέχθεια πολύ μεγαλύτερη, απ' όση απέχθεια έφερνε μετά τον εμφύλιο το όνομα της δεξιάς για τους αριστερούς.

Για αυτό ο Τσίπρας και η Αριστερά καλό είναι να ρίξουν τους τόνους, να σκεφτούν λογικά και με μια σύγχρονη αριστερή αντίληψη όπως αρμόζει σε ένα ευρωπαϊκό αριστερό κόμμα. Η έπαρσή τους, η οποία είναι πρόσκαιρη, εάν δεν συνέλθουν γρήγορα θα στραφεί εναντίον τους και θα τους φέρει στριμωγμένους στην γωνία στην μετά τις εκλογές εποχή. ήδη τα άλλα άκρα, από την άλλη πλευρά, δυναμώνουν και δυναμώνουν από την συμπεριφορά του Τσίπρα και των "οπαδών" του

Εγώ θα το πω όπως είναι ή μάλλον θα πω αυτό που βλέπω. Αν οι "οπαδοί" του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζονται να πάρουν την "ρεβάνς" του προλεταριάτου για την μετά τον εμφύλιο εποχή, υπάρχει απέναντί τους μια τεράστια και πολυπληθής δυναμική, η οποία ανάλογα με την συμπεριφορά τους θα συμπεριφερθεί. Αφήστε που κάτι τέτοιο θα δώσει και άλλη τροφή στην ακροδεξιά, η οποία αργά μα σταθερά θα εξελιχθεί σε επικυρίαρχο πολλών πραγμάτων στην χώρα μας. Και όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, τέτοιου είδους συμπεριφορές αλλά και πιθανές εκτονώσεις, θα τις πληρώσουμε όλοι εμείς και πάνω απ' όλα η πατρίδα μας, η οποία θα απομονωθεί, θα φθάσει στα όρια της καταστροφής και θα χρειαστούν πολλά μα πάρα πολλά χρόνια για να βρεθούν εκείνες οι πολιτικοκοινωνικές δυνάμεις που θα την κάνουν να ορθοποδήσει!